ปาจื้อ หรือ “สี่เสาแปดอักษร” เป็นระบบหนึ่งที่ใช้แพร่หลายในโหราศาสตร์จีนดั้งเดิม โดยแปลงปี เดือน วัน และเวลาเกิดเป็นคู่ก้านฟ้ากิ่งดินอย่างละคู่ รวมสี่คู่เป็นแปดอักษร จึงเป็นที่มาของชื่อ
ระบบปาจื้อพัฒนาจนเป็นรูปแบบในสมัยถังและซ่ง หลี่ซวีจงแห่งราชวงศ์ถังใช้ปี เดือน และวัน ส่วนสวีจื่อผิงแห่งราชวงศ์ซ่งเพิ่มเสาเวลาและให้ก้านวันเป็นศูนย์กลาง วางรากฐาน “วิธีจื่อผิง” ที่ใช้ในปัจจุบัน ตำราอย่างหยวนไห่จื่อผิง ซานมิ่งทงฮุ่ย ตีเทียนสุ่ย และจื่อผิงเจินเฉวียนได้สั่งสมเป็นฐานทฤษฎีตลอดพันปี
การผูกดวงเป็นเพียงขั้นแรก ผู้ศึกษาจะดูปริมาณธาตุและความสัมพันธ์ก่อเกิดข่มกัน ความแข็งอ่อนของธาตุประจำวัน และรูปแบบสิบเทพ ประกอบการเปลี่ยนแปลงของดวงรอบสิบปีและรายปีเพื่ออธิบายนิสัยและจังหวะชีวิต ปาจื้อเต้าใช้เป็นมุมมองทางวัฒนธรรมในการรู้จักตนเอง ไม่ใช่ข้อสรุปตายตัวของชะตา